Karnabal

Ngayon ko na lang ulit maa-update ang blog kong ito.

Marami nang nangyari sa political scenery ng ating bansa.  Ang pagtatangkang pag-isahin ang oposisyon ay nakasalalay pa rin sa kung gaano kalaki ang kayang isakripisyo ng mga pulitiko para sa kanilang partido.  Alam naman nating mahirap matutong magbigay ang sadyang madamot.

Sa panahong ito, isang karnabal ang nag-uumpisang lumatag sa harap ng madla.  Same old faces, same old issues.  Nalulong na ang lahat sa election fever at nakaligtaan na ang mga maiinit na isyung kinakaharap sa ngayon.  Lalo na iyung nagsasangkot kay GMA at sa kanyang pamilya.  Tila ba “ceasefire” muna sa mga bangayan dahil abala pa ang bawat panig sa pangangabig at pagpapalaki ng kanilang kasapian.

Sa totoo lang, bagamat sinasabing democratic process ang eleksyon, nananatili itong laro ng mga naghaharing uri.  Sa hanay ng mga presidentiables, meron na bang lumutang na talagang galing sa masa?

Si Noynoy, mula sa pamilya ng mga Cojuangco na malalaking panginoong may lupa sa Tarlac.  Huwag nating kalilimutang may liability pa si Noynoy sa nangyaring massacre sa Hacienda Luisita noong 2004.

Si Manny Villar na dati raw taga-Tondo pero nagpademolish ng libu-libong pamilya sa Bulacan para maitayo ang kanyang mga subdibisyon.  Bagamat sinasabi niyang dati siyang iskwater, malinaw na wala siyang puso para sa mahihirap gaya ng gusto niyang ipakita sa kanyang mga patalastas.

Si Loren Legarda na wala pang napapatunayan sa kanyang mga kakayahan at tila ba idinadaan ang lahat sa kanyang garil na pananagalog at maayos na pananamit.

Si Jamby na isang eredera at marami pang kailangang aralin sa kalakalan ng lipunang hindi naman niya nilulubugan.

Si Chiz, na hindi rin gaanong maingay ang pagtingin at paninindigan sa mga isyu.  Sasabihin niya kung ano ang gustong marinig ng madla at hindi iyong ayon sa kaya at gusto niyang gawin.

Kahit si Erap na pinatalsik noong 2001, nakakapagpanatili pa rin ng hatak sa madla at may clout pa rin sa mga pulitikong gustong mahawahan ng “magic” ni Erap sa mga mahihirap na nalimutan yata niyang alalahanin sa panahong nagpapakalunod siya sa red wine at iba pang materyal na luho.

At siyempre, ang mga kandidato ng administrasyon na alam nating tatakbo para mapanatili ang political clout o impluwensiya ng grupo ni GMA.  Sa dami ng kinakaharap na kaso ni GMA at ng kanyang mga alipores, kelangang mapanatili nila ang kanilang impluwensiya beyond 2010 para hindi ma-persecute o masingil ang pangkatin ni GMA matapos mawala ang kanyang immunity from suit bilang presidente ng bansa sa kasalukuyan. Sa kasalukuyang imahe ng administrasyon, “kiss of death” para sa sinumang presidentiable ang basbas o endorsement ni GMA.

Siyempre rin, maraming kababayan natin ang gustong bumoto sa paniniwalang nakikibahagi sila sa pagbabago pero marami rin ang bumoboto para sa kakaunting benepisyong alam nilang hindi nila makukuha kung hindi panahon ng eleksyon.  Sa mula’t-sapul, dinodominahan ng mga naghaharing uri ang eleksyon at matapos akitin, hingiin o bilhin ang boto ng mahihirap, nanatili sa kanilang paghahari bilang mga pinuno.  Mga pinunong nagtatamasa ng luho at karangyaan sa kabila ng paghihirap ng kanyang pinamumunuan.

At tulad ng isang karnabal na makulay, maingay at masaya…ang tanging naiiwan sa mga manonood pagkatapos ng lahat ay ang mga kalat at pangarap na kasamang naitapon sa basurahan.

Sala-salamat…

Nagugulat ako sa dami ng mga napapadaan sa blog na ito.  Bagamat hindi pa man umaabot ng libo ang mga napadaan, masaya pa rin ako sa higit isandaang kaluluwang naligaw sa munting sulok kong ito sa mundo ng wordpress.

Ibig sabihin, marami pa rin talagang interesado sa mga nangyayari sa ating bansa.  Marami pa ring nagtatanong at gustong lumabas sa kahon ng pasibong pag-iisip.

Pinili kong paksain ng blog na ito ang pulitika kahit pa inilalagay ako nito sa posisyon na mabansagang radikal.  Sa panahong ito, taliwas sa agos ang pagiging mulat pero hindi naman nangangahulugang kaya kaming lunurin ng agos na ito.  Dahil, tama kayo…marami kami at patuloy na nagpaparami.  Dahil mismong ang kalagayan na ang nagtuturo sa atin na hindi dapat manahimik sa gitna ng kaguluhan porke’t hindi naman direktang embwelto ang mga sarili.  Involved tayong lahat dito, sa ayaw man natin o sa hindi.

Alam kong maraming mga komentong hindi ko nababasa dahil hinaharang ng aking spam blocker.  Hindi sa ayaw kong makabasa ng mga komentong hindi sumasang-ayon sa akin pero may mga terminong hindi ko talaga papahintulutan sa blog na ito.  Kaya kung gustong magkumento, ayus-ayusin ang mga terminong gagamitin.  Makabuluhang talakayan lang naman ang habol natin sa blog na ito.  Wala akong paggalang sa mga taong wala ring respeto sa pagtingin ng kanyang kapwa at may makitid na pagtingin sa mga bagay na may kinalaman sa pulitika.  Ang ganitong klase ng mga nilalang ang lalong nagpapababa sa kanilang mga sarili at hindi ko sila bibigyan ng puwang dito.

Maaaring sabihin ding masyado akong natutuwa sa kapiranggot na atensyong ito.  Oo, dahil mababaw lang naman akong nilalang.  Kahit walang masyadong nagkokomento, nakakatuwa pa ring maraming naaakit dumaan sa abang produkto ng kakapurit na diwang nag-aambag sa mas masaklaw na kamalayang makabayan.

Muli, salamat sa mga alipato sa parang na napadpad sa aking abang sulok ng kamalayan.

Asin sa sugat

Masyadong maingay ang isyu ng pagkain ni GMA at ng iba pang mga opisyal ng ating bansa sa isang mamahaling restoran sa US.  Kung totoong may malas, masasabi nating inuulan ng malas itong si GMA.  Sunod-dunod ang kinasasangkutan niyang kontrobersya na lalong nagpapababa sa dati nang mababa niyang kredibilidad.  Napakaganda talaga ng tayming ng pagkakalantad ng usaping ito para lalong ilubog si GMA sa kumunoy ng kontrobersiya.

Nang mamatay si dating pangulong Cory, lalong tumingkad ang mga hindi popular na katangian ni GMA bilang pangalawang babaeng pangulo ng ating bansa.  Bagamat hindi naman perpekto si Cory, isa siyang santa kung ikukumpara kay GMA.  Hindi rin nakatulong na bago tuluyang iginupo ng karamdaman si Cory ay malinaw ang paninindigan nito laban sa mga korapsyon at anomalya sa pamahalaan habang nakaupo si GMA.  Kumbaga, naging martir lalo sa pagtingin ng sambayanan si Cory dahil sa simpleng dahilang kinamatayan na niya ang pagtuligsa at paninindigan laban sa isang rehimeng hindi popular sa mamamayan.

Ang aligagang pagtatanggol naman ng mga tagapagsalita ng palasyo ay lalo lamang nagpapaalab sa damdamin ng mamamayan.  Ang pagpipilit nila sa anggulong isang kongresista daw ang gumastos para sa mamahaling hapunan na iyon ay hindi naman angkop na paliwanag para pabahawin ang ngitngit ng sambayanan.  E, ano kung blow-out iyon ng isang kongresista?  Ang kongresista ay isa pa ring public official at may tungkulin siyang katawanin ang interes ng kanyang pinamumunuan.  Sa ginawang panlilibre ng kongresistang ito, kinatawan ba niya ang interes ng kanyang mga nasasakupan?  Sa ganito katinding hagupit ng krisis, paano nila naatim na magpasasa sa mga mamahaling pagkain gayong higit laganap ang kagutuman sa bansang kanilang pinagmulan?  At kahit sabihin pang sinagot ng isang kongresista ang marangyang hapunang ito, hindi ba pwede namang tanggihan ito ni GMA kung naisip lang niya ang magiging dating nito sa mga Pilipinong nagtitiis ng gutom sa Pilipinas?  Puwede siyang tumanggi kung gusto niya, pero lumalabas na naman na hindi niya inakalang lalabas at kakalat ang balitang ito.  At ang pagtatangka nilang iligaw ang usapin o ipagtanggol ang kanilang ginawa ang lalong nagdiin sa kanilang pananagutan sa usapin. 

Parang pagdadagdag ng asin sa sugat, lalo nilang inilayo ang kanilang mga sarili sa damdamin at sentimiyento ng taumbayan.  At nangyari pa ito sa panahong sariwa pa sa isip ng sambayanan ang pagpanaw ng isang popular na dating pangulong larawan ng kasimplehan ng pamumuhay sa kabila ng pagiging bahagi ng angkan ng mga panginoong may lupa.  Bagamat ang reputasyon ni Cory ay namantsahan ng ilang mga insidente ng kalabisan sa kanyang panahon sa puwesto, naglalahong lahat ito sa paningin ng sambayanan dahil sa naikukumpara nilang lagi si Cory kay GMA.

Minsan, iniisip ko rin kung talagang clueless lang si GMA sa magiging epekto o impact ng bawat kilos at salita niya sa sambayanan?  Bilang pangulo, siya ang kinikilalang ina ng sambayanan.  Pero malinaw sa kanyang iginagawi na hindi siya isang ulirang ina ng Pilipinas.  Ang isang mapagmahal na magulang, mas mamatamisin niya pang magutom kaysa makita niyang nagugutom ang kanyang mga anak.  Kumbaga, isusubo na lang niya, ibibigay niya pa sa kanyang mga supling.  Kaya sino ang maniniwalang may malasakit si GMA sa kanyang nasasakupan?  Sa kasaysayan ng kanyang pamumuno, bawat pagpapakita niya ng malasakit o compassion ay may kaakibat na photo ops at pilit na ngiti.  Ito ba ang sinasabi niyang sinseridad?

Talagang walang sapat na paliwanag para sa pagkakamaling ito ni GMA at ng kanyang mga alipores na nagpasasa sa isang marangyang hapunan samantalang ang karamihan sa mga Pilipino ay nananaginip nang walang laman ang tiyan.   Ang mga paliwanag na hinahabi ng mga tagapagsalita ng palasyo ay nagsisilbing insulto rin sa kakayahang magsuri ng mamamayan.

Orapronobis (pasintabi sa namayapang Lino Brocka)

Ayun…huli man daw at magaling, huli pa rin, hehe!

Hindi po ako nakimartsa sa funeral entourage ni dating pangulong Cory Aquino.  Sapat na siguro ang taimtim kong pakikiramay sa kanyang mga naulila kung paanong nagdugo rin ang puso ko sa mga naulila dahil sa mga kalabisan noong siya pa ang pangulo.

Hindi rin naman talaga masasabing perpektong pangulo si Cory.  Sa termino niya naisabatas ang CARP na nagsilbing justification sa lalong pangangamkam ng lupa ng kanyang pamilyang isang malaking panginoong may-lupa sa Tarlac.  Sa ilalim ng pamumuno niya naganap ang Mendiola Massacre, ang low-intensity-conflict at marami pang ibang manipestasyon ng pagmamalabis sa kapangyarihan.  Hindi kataka-takang ang isang kiming, madasaling biyuda ni Ninoy Aquino ay tinubuan ng kamay na bakal laban sa mga tumututol sa sistema ng kanyang pamamalakad.  Ang pulitika sa ating bansa ay “survival of the fittest” sa mula’t sapul at kinailangan niyang pumaloob sa sistemang kanyang dinatnan.

Siguro isang angkop na paglalarawan ang makikita sa pelikulang “Orapronobis” na hanggang sa kasalukuyan ay hindi maaaring ipalabas sa publiko dahil sa matatalim na kumentaryo nito sa demokrasyang sinasabing naibalik ni Cory Aquino sa mga Pilipino.  Makikita rin dito ang huwad na kapayapaang nakamit daw ng pagkilos ng mamamayan.

Wala na akong intensyong singilin si Cory Aquino sa mga naging kalabisan niya noong siya ang pangulo.  Maski papaano, nakabawas naman siguro sa bigat ng mga kalabisang ito ang pagiging progresibo niyang mamamayan kahit noong bumaba na siya sa puwesto.  Naisip ko lang isulat ang blog na ito dahil masakit na sa tenga ang mga superlatives at mga papuring iniuukol sa kanya ng media.  Gayunpaman, hindi maiaalis ang naging bahagi ni Cory sa kakapiranggot na pag-asang pinanghahawakan ng ating mga kababayan.  Isang maliit na bahagi ng pag-asang matatapos din ang napakahirap na yugtong ito sa ating bansa at muli tayong bibigkisin ng iisang adhikain bilang isang bansa.

Paalala lang na ang EDSA uprising ay tinaguriang People’s Power at hindi naman Cory’s Power.  Nagpunta ang mga mamamayan sa lansangan hindi upang suportahan ang isang personalidad na gaya ni Cory kundi upang ipagsigawan ang kanilang matagal nang kinikimkim na galit sa diktadurya.  Ang EDSA Dos ay naganap hindi para iluklok si GMA sa pwesto kundi upang patalsikin ang isang korupt na pangulo sa katauhan ni Erap.  May malaking pagkakaiba sa motibo at sa naging resulta ng mga pagkilos.

At dahil namayapa na si Tita Cory, tapos na ang kanyang kontradiksyon.  Ang ating pakikibaka ay nagsisimula pa lang kaya ang tanging request ko na lang siguro kay Tita Cory ay :

ORAPRONOBIS*

*salitang lating nangangahulugang “pray for us” pero sa pelikula ni Lino Brocka ay isinalin ito bilang “fight for us”.

Satirika de la SONA

Para sa ating post-sona course, narito ang ilang mga pira-pirasong patotoo na kapuri-puri ang SONA ni GMA at walang patutunguhan ang mga malalaking pagkilos (rally) ng mga mamamayan laban dito:

Dahil wala naman nang nakikinig at nanonood ng balita, busy ang mga kabataan sa kanilang mga facebook, friendster at blogs para mapansing hindi na pala kayang tustusan ng kakarampot na sahod ng kanilang mga magulang ang kanilang lumolobong gastos sa eskuwela.

Dahil aprubado na ang extension ng CARP na hindi naman talaga naging panig sa interes ng mga magsasaka samantalang ang GARB ay matagal na ring inuupuan sa kongreso.

Dahil hindi na mahalaga sa mga magsasaka kung magkaroon man ng 100% ownership ang mga dayuhan sa mga lupain nila sa Pilipinas.  Matagal nang walang sariling lupain ang mga magsasaka.  Sanay na silang magbungkal ng lupang hindi kanila at magpakain sa sambayanan nang kumakalam ang sariling sikmura.

Dahil extended na ang duration ng mga cellphone load, may unlimited calls pa nga.

Dahil sanay nang magpakabusog sa tubig ang mga manggagawang ang kakarampot na sahod ay pilit na ipinambubuhay ng pamilya, halos wala na ring ipinagkaiba sa mga natanggal na sa trabaho.

Dahil wala nang nagsasarang mga pagawaan, wala nang mga binubuwag na mga piketlayn, wala nang pinapatalsik na mga manggagawa sa gawa-gawang mga kaso at wala nang kontraktuwalisasyon.

Dahil maraming trabahong naghihintay sa mga Pinoy, sa ibang bansa nga lang at hindi naman uso ang red tape sa POEA.  Nasugpo na rin lahat ng illegal recruiters.

Dahil okey lang na mamatay ang mga mahihirap na pasyenteng walang pambayad sa mga mamahaling gamot na inilalako sa mga botikang malapit sa mga pampublikong ospital.

Dahil kailangang kumayod nang husto ang mga tsuper sa maghapong pasada, kahit natutuyuan na sila ng dugo sa tuloy-tuloy na pagtaas ng presyo ng gasolina at pati halaga ng mga toll fee na kinokolekta sa kanila.  Hindi na nila kayang sumali sa mga tigil-pasada.

Dahil nakakasagabal ang trapik na likha ng mga rallyista sa maraming magagarang sasakyang nakakadagdag sa congestion ng trapik sa Kamaynilaan habang ang mga mahihirap ay nagtitiyagang magsiksiksan sa mga umaandar na de-lata.

Dahil durog na ang Abu Sayaff, MILF at NPA.  Unti-unti na ring nauubos ang mga aktibista at hinihinalang mga maka-Kaliwa.  Kahit kasi sinong mapaghinalaang subersibo ay dinudukot, tinotortyur o pinapatay kaya takot nang lumaban ang mamamayan.

Dahil nakikinig naman ang mga politiko sa hinaing ng mga mamamayan…lalo na pag ganitong malapit na ang eleksyon.

Dahil wala rin namang nakikinig, lahat ng mga tao ay may nakasalpak na headphone o earphone kahit habang nakikipagpatintero sa mga humahagibis na sasakyan.

Dahil hindi gagawin ng GMA na ibaba ang Martial Law.  PP 1017 at CPR lang ang kaya niya, original pa sa rehimen niya.

Dahil hindi sinusubaybayan, hina-harass at tinitiktikan ng estado ang mga telepono, cellphone at websites ng mga mamamayang nagpapahayag ng saloobing laban sa pamahalaan.

Dahil lahat ng kinasangkutang anomalya ng mga politiko ay nareresolba sa taong bayan at hindi naibabaon sa limot o ng iba pang mga iskandalo.

Dahil ipinagbunyi ng sambayanan ang pagkakabilang ni Palparan sa mga bagong-upong kongresista at tagalikha ng batas.

Dahil kinikilala ng pangulo ang mga puna sa kanyang pamumuno at hindi niya ito binabansagang mga pamumulitika lamang.  Ang mahusay na pinuno ay nakikinig sa kanyang pinamumunuan at hindi sila pinipilit na makinig sa kanya sa pamamagitan ng pagsususpinde ng klase sa lahat ng antas sa mismong araw ng kanyang SONA.

Dahil kayang ipaglaban ng bawat isa ang kanyang karapatan nang hindi pinapatay, binubugbog, pinagbabantaan, dinudukot o inaaresto.  Hindi sinasagkaan ng mga pulis at sundalo ang pagpapahayag ng saloobin ng mga mamamayang wala namang ibang armas kundi ang kanilang mga paninindigan.

Dahil ang pagrereklamo ay para lang sa mga taong walang kasiyahan sa buhay at laging nakakakita ng mali sa iba.  At dahil ang pananahimik ay simbolo ng maayos na breeding, maliban sa mga  mayayamang nangmumura ng mga hamak na mga empleyado, tama lang iyun, mayaman naman sila e.

Dahil ang komitment sa paglahok sa mga usapin ng bansa ay masusukat sa pagsusuot ng mga “in” na dog tag.

Dahil ang internet ang pinakamakapangyarihang lunsaran ng protesta.

Dahil hindi nangyari ang People power at EDSA 2 sa Pilipinas at walang pinunong pinatalsik ng sama-samang pagkilos ng mamamayan.  At hindi kailanman magkakaisa ang mga Pilipino para igiit ang kanilang mga karapatan.

Dahil kuntento na tayo sa ganito at ayaw na natin ng pagbabago.

Bravo, Gloria!  Sinalamin talaga ng SONA 2009 ang tunay na kalagayan ng sambayanan…

ORA DE PELIGRO

(Note: bagamat alas tres ang kadalasang umpisa ng SONA ng Pangulo, ang ala una ang itinuturing na “ora de peligro” o crucial hour ng mga naghahanda sa magiging pagsalubong nila sa ulat ng pangulo.)

Nambubulahaw na

ang tahimik na ngiti ng haring araw

nanunuot sa maburak na pusalian

sa ilalim ng gawa-gawang tulay

na pinaninimbangan ng isang manininda,

kasunod ang isang drayber

na naghahabol sa maagang pasada

upang maski papaano’y makapag-ipon ng kaunting barya

bago mag-umpisa ang litanya ng reyna

sa hudyat ng ala una.

Nanggigising ng dugo

Ang daluyong ng malamig na tubig

Mula sa kalawanging dram

Na ipinampapaligo ng isang kabataang

Magdamag na naglaro ng pintura

Para iukit sa mukha ng katsa

Ang mga leksyong hindi niya napulot sa eskwela

Bago mag-umpisa ang litanya ng reyna

Sa hudyat ng ala una.

Umaalingawngaw ang halimuyak

Ng insenso sa altar

Ng paring maagang gumising para plantsahin

Ang luma niyang sandalyas at sutana

At ihanda ang  agua benditang

Pangwisik sa mga impakto at impakta

Na mahilig sumayaw ng cha-cha

Bago mag-umpisa ang litanya ng reyna

Sa hudyat ng ala una.

Tumatagos ang lamig ng semento

Sa yayat na likuran

ng mga magsasakang

pansamantalang bumitaw

sa kanilang mga araro

upang humawak ng mga placard

at ilusong sa maalikabok na lansangan

ang pudpod nilang mga sinelas

bilang pagpupugay

sa mga kasapakat ng mga panginoong may lupa

bago mag-umpisa ang litanya ng reyna

sa hudyat ng ala una.

naghuhumiyaw ang bawat bula

sa kumukulong kape

na tanging laman ng tiyan

ng isang manggagawang

hindi muna makikipagniig sa kanyang makina

para pasanin sa kanyang matipunong mga balikat

ang higanteng larawan

ng patron ng mga kapitalista

bago mag-umpisa ang litanya ng reyna

sa hudyat ng ala una.

 

Sa hudyat ng ala-una

Sasagitsit ang preno ng mga sasakyan

Magsasara ang mga mumunting tindahan

Lalabas ang mga estudyante sa kanilang mga paaralan

Isasara ang pintuan ng simbahan

Dadagundong ang yabag ng mga inagawan ng kabuhayan

Sasakay sa balikat ng mga bayani ng pagawaan

Ang kasuklam-suklam na imahe

Ng kasakiman, kapalaluan at kasinungalingan

Para iparada sa mga lansangan

Ang tunay na anyo ng kanyang pamahalaan

Para iparinig sa mga nagbibingi-bingihan

Ang litanya ng kahirapan at kawalang katarungan

At para isigaw sa harap ng Batasan

Ang  sinikil na tinig ng mamamayan.

 

At ang litanya ng nang-aalipusta

Ay lulunurin ng tinig nilang mga inaalipusta

Na hindi na maniniwala pang muli

Sa mga kasinungalingang taon-taong hinahabi

Ng palalong reyna

Sa hudyat ng ala una.

 

ang pagliliyab ng palalong reyna bago mag-umpisa ang kanyang litanya (kuha ni ronvil)

Aral mula sa mga Pukyutan

Kahapon ay national transport strike dapat, pero marami pa ring pumasada.  Nagkaroon pa ng kaguluhan sa hanay mismo ng mga tsuper dahil sa ilang tsuper na “hindi nakisama”.  Ang totoo’y hindi lang ito usapin ng pakikisama, usapin ito ng paninindigan para sa interes ng maliliit.

Hindi natin masisisi ang mga kababayan nating tsuper, lubhang mahalaga sa kanila bawat pasada lalo sa matinding krisis ng bansa natin sa ngayon.  Bagamat alam naman nating naniniwala silang para sa kanila rin naman ang ganitong mga kilos-protesta, mas madaling magbingi-bingihan sa tawag ng paninindigan kaysa sa palahaw ng sikmurang kumakalam.  Tinatalo ng pangangailangan ang paninindigan.

At ito rin mismo ang kailangan nating paglimi-limian.  Oo nga’t matindi ang krisis sa bayan natin pero lalong walang mangyayari kung hindi tayo kikilos.  Kung hindi natin ipapamukha sa mga nasa kapangyarihan na wala silang mapapala kung kakalabanin nila ang mga taong dahilan ng kanilang yaman at kaginhawaan sa buhay.  Walang magbabago, malilimitahan na lang tayo sa mga himutok at mga reklamong wala rin namang patutunguhan.

Pareho rin ng mga welga, kung meron at merong iskirol, humihina ang laban ng kabuuan, napapalambot ang paninindigan at mas madaling nabubuwag ang hanay.  Alam nating walang laban ang mga tulad nating maliliit sa mga makapangyarihan sa bansang ito at lalo nila tayong titirisin kung hindi tayo kumikilos bilang isa.  Dahil kung tutuusin, walang dapat ipagmayabang ang mga makapangyarihan sa bayang ito dahil ang kapangyarihang inaangkin nila ay galing din sa ating mga maralita.

May leksyon tayong matututunan sa mga pukyutan (honeybee).  Tulad ng mga langgam ay organisado ang kanilang pagkilos, sama-sama, tulong-tulong.  At kung susubukan mong atakihin ang isa sa kanila, siguradong buong colony ang kalaban mo.  Kaya ng mga puktuyan na pumatay ng tao o kahit ng baka sa pamamagitan ng makamandag nilang kagat.  Ang malungkot lang na parte, kapag kumagat na sila, sigurado na ang kanilang kamatayan dahil ang panusok sa kanilang puwitan ay maiiwan sa balat ng kinagat kaya mabubunot ito mula sa kanilang mga katawan.  Isang sakripisyong buong-buhay nilang pinaghahandaan sa ngalan ng pagtatanggol sa kanilang pulot, reyna at tahanan.

Pinatunayan na rin naman ng kasaysayan na ang ating mga kababayan ay handa ring magsakripisyo kung kinakailangan.  Pero ang tanong, hindi ba’t ngayon pinakamatindi ang pangangailangan ng maliit man o malaking sakripisyo?  Kung hindi tayo kikilos ngayon, wag nating asahang may magbabago sa kinabukasan.  Wala nang libre sa mundong ito, lahat na ay pinagbabayaran at kasama na rito ang pagtataguyod sa ating mga karapatan.  Walang ibang gagawa nito para sa atin kung hindi tayo mismong mga api’t pinagsasamantalahan.

Alam naman nating tao ang highest form of living creature dahil sa kakayahan niyang mag-analisa at magsatinig ng kanyang nararamdaman.  Hahayaan ba nating daigin pa tayo ng mga hayop sa paggigiit at pakikipaglaban para sa ating mga karapatan?

Malapit na ang SONA

Sa mga taong may sariling mga mundo, ang State of the Nation Address sa July 27 ay isang petsang dapat paghandaan:

half-day lang ang mga klase at iba pang establisimento;

siguradong matrapik na naman sa Commonwealth;

mahirap nang sumakay pag pumatak na ang ala-una;

marami na namang taong mag-iingay at magmamartsa sa lansangan.

Pero sa mga naniniwalang may magagawa pa rin ang sama-samang pagkilos, ang July 27 ang deadliest of deadlines:

ng pag-iimbita sa mga sasali sa pagkilos,

paggawa ng mga streamers, plakards at effigies,

pag-hanting sa mga nagtatagong miyembro ng mga progresibong organisasyon,

pagpapadala ng mga media advisory,

pagsulat ng mga propaganda materials,

pakikipag-ugnayan sa mga personalidad na maaring dumalo, at

pagbo-blog ukol dito.

Ang SONA ay hindi lang simpleng araw sa ating bansa.  Ito ang araw ng pagsampal sa atin ng mga kasinungalingang pilit na ipinalulunok sa madla ng mga makapangyarihan sa bayang ito.

Ang SONA din ang pagkakataon nating mga maralita na ipamukha sa rehimeng ito na bagamat tayo’y maralita, hindi tayo kumakain ng panis na mga pangako at inuuod na mga pantasya.

SONA na!

igisa ang palalong pinuno at mga alipores niya sa sarili nilang mantika (anime mula sa blog ni jangirl)

BlogCatalog

Imortalidad

“If  serving the people and fighting for their rights is a crime then I plead guilty as charged!” – Crispin “Ka Bel” Beltran

Higit isang taon nang patay si Ka Bel.

Pero patunay ang dami ng taong dumagsa sa pagpapasinaya ng kanyang marker sa Plaza Miranda noong ika-20 ng Mayo ng taong kasalukuyan, hindi inaasahang sapat ang kamatayan para tapusin ang mga simulaing pinanghawakan ni Ka Bel hanggang sa huling sandali ng kanyang buhay.  Hindi dito natatapos ang laban ni Ka Bel.

(ang larawan ay kuha ni Kenneth Guda)

Hindi lang si Ka Bel ang inusig, pinahirapan, dinakip at binale-wala ng isang gobyernong  takot sa mga kumakalaban sa kanya habang nangungunyapit sa kanyang pwesto.

Layunin ng blog na ito na kilalanin ang mga dapat kilalanin.  Ang mga taong may makabuluhang iniambag sa lipunan sa kabila ng mga maiikli at masasalimuot nilang buhay at ang wala sa panahong pagpanaw.  Bukas ito sa lahat ng gustong mag-ambag ng kanilang pagtingin at kahit mga likha.

Kakapurit na diwa lamang ang bawat isa sa atin sa mundong ating ginagalawan.  Subalit ang bawat tilamsik ng himagsik ay titis na maaaring magpaningas sa isang pagkilos para sa pagbabago.